nie oceniaj, czyli gra pozorów - 6.03.2022r.

„Bądź cierpliwy i nie patrz surowym okiem na swoich bliźnich.” Hildegarda z Bingen

… nie oceniaj.

Nie oceniaj pochopnie, po pierwszym spojrzeniu, po pozorze. Nie oceniaj według swoich oczekiwań, przekonań. Nie szufladkuj, nie naklejaj łat, jak karteczek posti z przydomkami, punktami i komentarzami.

Oczywiście, że nie dasz rady tego robić, bo nauczono nas modelu klasyfikowania i to raptownego. Schemat widzę, słyszę, czuję (czyli przekaz choćby jednego ze zmysłów, nawet nie współgrający z innymi) – wydaję ocenę (klasyfikuję i to nie wstępnie, a trwale).

Czyli nie tyle zalecam sobie ostrożność lub otwartość, ale wydaję werdykt, trwały w konsekwencji. Do tego, nie uczymy się odwrotności mimo, iż często przekonujemy się o swoich błędnych osądach, o pomyłkach, przemawiających na rzecz ocenianego, to nadal tkwimy w schemacie nagłego oceniania i osądów.

Niecierpliwi, nie pozwalamy sami sobie na rozpoznanie. Na odczytanie prawdy o drugim człowieku, o sytuacji, nawet o warunkach, w których go poznajemy, a wymuszających na nim pewne reakcje, zachowania, czy prezentowane myśli.

Wszystko to jest tym bardziej powikłanie, że przecież nasze spotkanie, to relacje dwustronne. Spójrzmy, co dzieje się, gdy pochopnie osadzający napotyka drugiego rychłego? Gra szybkości, pozorów, pomyłek, pozamykania się na siebie lub wprost przeciwnie, zbyt wylewnego zalewu sobą nawzajem. Po prostu bałagan w cyklu poznawczym.

Jeśli trudno jest ci nie oceniać, co jest bardzo prawdopodobne, sobie zostaw również karteczkę z wiadomością w umyśle – to tylko pierwszy rzut oka i wstępny ogląd, który może mnie chronić jako zalecenie ostrożności i ukierunkowanie na poszukiwanie, upewnienie się i rozpoznawanie w konkretnym kierunku. Posłuchaj także swojej intuicji i podszeptu ciała, ono reaguje na drugiego człowieka i także wysyła informacje (czy poczułeś kiedyś skurcz żołądka, albo spięcie mięśni, albo odepchnięcie energetyczne?).

Potrzebna nam jest rozwaga w cierpliwości – daj sobie czas. Tak sobie, nie innej osobie. Zadbaj o siebie w poznawaniu. Chroń siebie, ale się nie zamykaj, nie uciekaj, nie odrzucaj. Stawiaj granice sobie, na tyle odległe i mocne, aby byłe osłoną, lecz nie barykadą, która odrzuca innych.

Potrzeba świadomości, wyrozumiałości, pojmowania, iż każdy człowiek jest inny. Inaczej ukształtowany, według innych wzorców. Każdy, to inny zbiór zasad, wartości, przeżyć, emocjonalnych uwarunkowań. Każdy reaguje inaczej i innym zasobem z siebie, choć tak naprawdę przecież te zasoby posiadamy jednakowe.

„Pochopna ocena człowieka jest jak broń, zabija skutecznie i bez wskrzeszenia” SoniQ.

Nie uczy się nas i my nie uczymy krytycznego myślenia, lecz myślenia krytykowania i oceny. Czym różni się jedno od drugiego? Pierwsze uczy myślenia, podważania wzorców, weryfikowania, dociekania i czynienia wiedzy mądrością (wiedzą wdrożona, zastosowana, doświadczoną). Drugie uczy co myśleć, w jakich kryteriach „tylko słusznych” się poruszać i co wiedzieć, jaka wiedza jest dopuszczalna.

A przecież pozór np. odważnego człowieka w prezentowanej postawie jest najczęściej tylko pozorem. W środku jest albo tchórz kryjący się agresją, albo lękliwy człowiek, któremu wpojono pewien rodzaj zachowania/wyglądu, by był akceptowany w środowisku. Albo człowiek, dla którego buta i prężenie się = odwaga, albo manipulant, który wie, że opieramy się na pierwszym wrażeniu i krytykanctwie, albo …. Tych albo i wariantów jest tak wiele, jak wiele pomyłek i rozczarowań, nadal nas nie kształtujących i nie powodujących zmiany, w naszym systemie tworzenia relacji i wydawania opinii.

SoniQ DMS

Wędrowiec dnia

https://soniqdms.wixsite.com/structo