Omotenashi ... nie znaczy poniżenie 14.09.2021r.

„Powiadam ci: jeśli w poniżeniu i przeciwnościach losu zachowam cierpliwość i nie rozgniewam się, na tym polega prawdziwa radość i prawdziwa cnota, i zbawienie duszy.” Franciszek z Asyżu

... i to nawet więcej, szerzej i inaczej.

Bo czym jest poniżenie? Skąd pochodzi poniżenie? Co czyni poniżenie i przeciwność losu?

„Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.” (Iz 50, 5-9a)

Poniżamy się sami własnym odczuciem. Kiedy jesteśmy niepewni, nie znamy swojej wartości, czujemy się nieznaczący, niedostrzegani, nieprzynależący do innych (zatem odosobnienie). Kiedy we własnej ocenie jesteśmy nieważni, to właśnie nasza samoocena sprawia, że gest innego człowieka odbieramy jako ujmę. Ten gest nas złości, wywołuje żal, agresję, zawód, smutek, przygnębienie, prowadząc do depresyjnych stanów lub napaści w obronie, bo staje się potwierdzeniem naszej opinii o sobie. Wewnętrznego, byś może nieuświadomionego odczucia.

Poznanie siebie, nauczenie się „jestem ważny”, bez zarozumialstwa i buty, a w harmonii z wartościami świata, jest podstawą do harmonii w relacjach i równowagi.

„Nikt nie może odebrać ci ważności, godności, twoich wartości, jeśli sam sobie ich nie odbierzesz lub nie oddasz” DMS

Nie znaczy to, że znieważanie, kłamstwa, opluwanie słowem jest przyjemne i chciane. Absolutnie nie. Jednak nie powoduje uszczerbku, destrukcji i negatywnych efektów w człowieku „pełnowartościowym” i harmonijnym.

Równowaga jest podstawą do cierpliwości, ta zaś buduje stabilność emocjonalną. Razem niosą spokój, czyli przestrzeń dla analitycznego myślenia i otwartości umysłu, wraz z otwartością na potrzeby własne i potrzeby drugiego człowieka. Zaczynamy czerpać prawdziwą radość z dawania, odczytywanego jak służenie innym. SŁUŻENIE, a nie służalczość, usługiwanie, poniżenie i narażanie siebie na kosztowne, negatywne odczucia.

Tak utworzono np. w Japonii cały zwyczaj/kulturę życia i działania - omotenashi, Ta stała się stylem gościnności i ideologią działania w firmach – dawaj więcej niż oczekują.

Aby dawać więcej ponad oczekiwania, a w zgodzie ze swoja potrzeba dawania, potrzebne jest posiadanie i umiejętność wytwarzania wartości.

Nie mam na myśli tylko materialnych zasobów, a raczej niematerialne „aktywa”, pośród których są także kompetencje – poradzę sobie, bo znam swoją wartość, rozwijam się, czerpię z doświadczeń, dlatego wiem jak zarządzać sobą dla pomnażania. Jeśli potrafię pomnażać, znaczy mogę odważnie dzielić się, gdyż nie powoduje niedoboru. Rośnie poczucie wartości własnej, ważności, samorealizacji, motywacji do działania i uczenia się. Otwiera się umysł na obserwację, wiedzę, uważność i perspektywy, które rzucają inne światło na życie, relacje i wydarzenia.

Takie światło ukazuje prawdziwy obraz tych, którzy usiłują poniżać, odbierać godność, ranić, oszukiwać, niszczyć, czy oddziaływać w jakikolwiek negatywny sposób. Ono oświetla ich niepewność, odczuwane braki, lęki, dawne rany, niski poziom wibracji emocji, błędne nawyki i przekonania.

Sytuacja trochę jak dziecko nieradzące sobie z samym sobą i piąstkami bijące dorosłego. Czy może cię dziecko obrazić? Owszem czyny i słowa dorosłych uderzają dużo silniej – tak. Jednak gdy oświetlisz takiego „dorosłego krzywdziciela” zobaczysz, iż robi krzywdę sobie przede wszystkim.

Nie sugeruję by poddawać się dobrowolnie znęcaniu się, czy krzywdzie, ale umieć spojrzeć na to z innej perspektywy.

Tak jak nie sugeruję, by stosować rozdawnictwo siebie bez opamiętania i bezkrytycznie, gdyż to nie byłoby dawaniem/dzieleniem się tylko marnotrawieniem.

Dużą sztuką jest umiejętność budowania siebie przez dawanie, umacnianie siebie przez odpuszczenie krzywd/ran/win lub też niepozwolenie na ich powstanie, poprzez właściwe interpretowanie – „to słowo nie rani mnie ono ukazuje ranę i lęk wypowiadającego słowo”; „ten czyn nie poniża mnie, on ukazuje brak poczucia bezpieczeństwa i ważności w wykonującym go człowieku”; itd..

SoniQ DMS

Wędrowiec dnia