Rozpoznanie poznania (J 18,33b-37) - skuteczna komunikacja
Scena osądu? Scena ujawnienia Jezusa Króla?
Nie, raczej obraz nierozpoznania, zagubienia bez prawdy, nieumiejętności dociekania i komunikowania się oraz ucieczki w wycofanie i niewiedzę.
Perykopa słyszana wiele razy, odtwarzana w wielu filmach i scenariuszach. Scena wydaje się znajoma, a jednak traktowana jest powierzchownością.
Obraz dwóch postaci i pozornej rozmowy, bez komunikacji. Pozorny dialog oparty na pytaniach retorycznych, na przypuszczeniach, podważeniach, przenośni, domysłach, braku odpowiedzi i zadawaniu kolejnych pytań w jej miejsce:
„Jezus odpowiedział mu: Czy sam od siebie to mówisz, czy też inni powiedzieli ci o Mnie?” (J 18,34)
„Czy ja jestem Żydem?” (J 18,35)
Postawiony w rozdarciu, politycznym wyborze poprawności tworzenia swego wizerunku i zasług w imperium Piłat. Niezdecydowany człowiek w wymogu radykalnej decyzyjności. Nieprzygotowany do wyzwania jakim jest rozpoznanie prawdy i sprawiedliwość.
Znający prawdę, będący poza ziemskimi regulacjami, wiedzący więcej, widzący inaczej i będący Prawdą Jehoszua, usiłujący poruszyć myślenie i odczuwanie sędziego, brakiem odpowiedzi wprost.
… pytasz sam, czy z plotek i pogłosek? Pytasz bo chcesz mnie poznać, czy chcesz tylko utwierdzić się w powierzchowności wydawanego werdyktu, oceny, obrazu? Czy chcesz rozpoznania, czy tylko uspokojenia swego sumienia pozorem poznania? Pytasz świadomie w celu dociekania, czy automat mózgu już poukładał odpowiedzi w tobie?
„Piłat powiedział Mu więc: A zatem Ty jesteś królem? Jezus odpowiedział: Ty mówisz, że Ja jestem królem. Ja po to się urodziłem i po to przyszedłem na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Każdy, kto jest z prawdy, słucha mojego głosu.” (J 18,37)
Jak rozpoznać prawdę w życiu?
Pytać, z umiejętnością stawiania pytań i odbioru odpowiedzi. Odczytania intencji, faktów i rzeczywistości, pozostając w otwartości umysłu, przyjmowaniu wielu perspektyw widzenia oraz słyszenia. Odciąć się od własnego „wydaje mi się”, od subiektywnej ocenie, według przekonań i oczekiwań. Wejść w prawdziwą relację i skuteczną, celową komunikację. Nie opierać się tylko na zwodniczym umyśle, ten bowiem podsuwa nam skojarzenia z minionymi sytuacji i przeżyć, dyktując w ten sposób wybory. Tymczasem należy wyłączyć automatyzm i obudzić świadomość.
Jakich narzędzi używać by poznawać prawdę?
Narzędziem jest człowiek i jego życie, doświadczanie, przeżywanie, stawanie się świadkiem innych żyć, tych napotkanych na chwilę przez dosłowny kontakt, tych długo nam towarzyszących i współtworzących, a także tych będących tylko zapisem, przez pozostawione ślady istnienia.
Narzędziem jest nasze ciało, jako zasób zdolności myślenia, analizy, zbierania faktów do pamięci, która sama w sobie może być zbiorem nieprawdy. Narzędziem jest odczuwanie intuicją, „sercem”, ciałem i czymś niemierzalnym, co nazwać możemy wewnętrznym głosem duszy, a najczęściej ten podszept jest najbardziej prawidłowym i celnym.
Narzędziem są wszystkie nasze zmysły, które przydatne są w komunikacji werbalnej i niewerbalnej. Jednak wykorzystywać możemy je w faktycznym dialogu i połączeniu, a nie jak w przytoczonej perykopie Pisma, mówieniu obok siebie. Rozmijamy się w niesłuchaniu, a stawianiu gotowych własnych odpowiedzi w miejsce, gdzie prawda drugiego człowieka powinna stanąć.
Rzekł Mu Piłat: Co to jest prawda? (J 18,38)
Quid est Veritas? – co jest prawdą, cóż to jest prawda
Odpowiedź zawarta jest dosłownie w tym pytaniu, wystarczy zmienić szyk liter.
Est Vir qui Adest. - Jest nią ten, który stoi przed tobą / jest nią stojący przed tobą.
Czym jest prawda, gdzie jej szukać, jak rozpoznawać?
Odpowiedź brzmi - w nas. Potrzeba tylko przestawić, jak litery w zdaniu, hierarchię ważności i przenieść się z automatyzmów pamięci do logicznego mózgu, a nade wszystko do odczuwania. Jedni powiedzą do odczytywania sercem, inni do intuicji, a fizyk powie czytaj energię pola człowieka - bo jest nią ten, który stoi przed tobą, a nie ten którego ty postrzegasz.
Poprzestawiać nie tylko litery, ale porządek i cykl, by widzieć w człowieku przyczynę tego kim jest w naszych oczach i ocenie. By dostrzegać, co jest plotką o nim, co opinią przyczepioną do postaci, co leży u podstaw jego zasad i wartości. Wówczas zrozumieć dlaczego zachowuje się w jakiś sposób. Wówczas możemy zobaczyć, że końcowy wizerunek ludzki jest często zaprzeczeniem jego osoby: agresywny jest wylęknionym i słabym, chciwy jest niekochanym, zawistny i zazdrosny niedocenianym, chełpliwy odrzuconym, rozpustny usiłuje zasłużyć na miłość i zagłuszyć jej brak, itp.
Czy umiesz poznać drugiego człowieka, sytuację, czas, okoliczności ciąg następstw, prawa i kręgu życia? Czy rozpoznajesz siebie?
SoniQ DMS
Wędrowiec Dnia FB
Comments